Sen/Bana Gelmek İçin Gittin V/Gece Yanığı

/ Biz ayrılığa sus payı yalnızlıklar düşürdük,

kanadı özlemlerimiz avuçlarımızda

yine de

başımız dik,sözlerimizin arkasında durduk. /

gittiğin günden beri kaç gün geçti?

artık saymıyorum

saplanan bıçağı yüreğimden çekmek gibi yokluğun.

vazgeçtim sensizliğe öykünmekten

geleceğini düşünüp masalımızı yazıyorum

pembe panjurlarımız oluyor

ve yeşil çatılı evimiz

bahçesinde bir de cins köpeğimiz

meyve ağaçlarımız oluyor

her bahar çiçeğe duran

çardaksa çoktan hazır

sarmaşıkların gölgesinde

ahşap kokuyor kapıdan girdiğinde

bilirmisin? bilmem?

bana en çok babamı hatırlatır bu koku

ya da

bilme

istemem!

kırmızı koltuğumuzda

akrebin yelkovanı ne hızla takip ettiğine aldırmadan

sohbetler ediyoruz

bazen

uzun uzun susup

sessizliği dinliyoruz

ah! sessizlik

ne çok şey anlatır

mesela seni ne kadar çok sevdiğimi fısıldar kulağına

söylemezsin

anlarım

dudağındaki tebessümden tanırım

gün ağarır

gece olur

mevsimler geçer

iklim değişir

ömür dediğin nedir?

sona geldiğimizde

yine o kırmızı koltukta

sessizliği dinlerken

tanıdık bir tebessüm ilişse gözümün ucuna

varlığına şükrederim

yaşadığımız her gün adına

dedim ya

artık yokluğunun kaç gün ettiğini saymıyorum

sessizce

günlerin seni bana getirmesini bekliyorum

ve

tüm imgelerim üzerine yemin ederim ki

s e n i s e v i y o r u m

yirmibeşşubatikibinon