Sende Bulduğum Kendim

«Çektiğim her acının sonunda,

Ettiğim en temiz duamın kabulüsün sen!»

...Senden önce ise

K/ayıp şehrin, yıkılmış sokakları kadar

Dağınık ve paramparça idim ben...

Hiçbir zaman engel olamadım

Yüreğimin eylül soluşuna

Ve gözlerimin nisan yağışına!

Dudağımdan damlayan acıma

Gözlerimin feryad-ı figan-ı yetmedi

Kangren sarmış bakışlarım da,

Kırmızıya boyanmış umutlarım haps oldu hep

Bırakmadı yakamı hazan,

Dokunamadım bir türlü bahar kokulu hayallere!

Yaşarken yaşamayı unutmuşken

Olmayan sabahımda

Doğmayan güneşi aramak ne haddime

Hem de kendimi kendimde kaybetmişken. . .

Ve sen!

Toprağa düşen cemre gibi düştün yüreğimin toprağına

Seninle can buldu bütün benliğim

Ruhum bedenim ile barıştı

Mutluluk ile sevinç birbirine karıştı

Ve umutlar hayaller ile yarıştı. . .

« Şimdiye kadar neredeydin,

- Ey kalbimin alın yazısı! »

DeLi-oĞLan