Senfoni

hayatın orta yerinde olmayı denedim

her biri başka hikayeler içinde.

yalnızlığımın başrolünde

sesiz çığlıklar tanıdım.

gecenin bu kör döğüşü havasında

anılar buldu yine orta yerinde düşlerimin.

her seferinde aynı sorular düğümleniyor boğazımda.

neden bu yürek;

neden bu yalnızlık.

diz boyu umutsuzluk

korkutur olmuş bizi kendimizden

baktırmaz olmuş aynalara.

yenilmişmiydik yoksa,

derin ve acıtıcı anılara.

görmez mi olduk çaresini yoksa,

her günün uyanışındaki sevinci gibi.

eskidi bu yüzyıllar öncesinin yüreği.

sayamaz oldu aceleci zamanlar.

ne niyetti nede istenilendi

hayasızca yaşadığımız karmaşıklık.

çığlıklar gibi söylemek istediklerim olsada

susuyorum kendime kalan

sonraya kalan zamanalrımda..