Seni

Yorgunluğa düçar kalmış gönlüm,
Çatlak toprağın yağmura hasreti gibi;
Seni bulsa dinlenecek.

Bir yudum nefes gibi şu fani ömrüm,
Yalan yüzlerin ayazında üşüdü de;
Seni görse demlenecek.

Gözlerin, sükûtun en derin raddesinde,
Sanki tüm kırgınlıkların affı gizli orada...
Sen baksan, şu köhne zaman duracak.

Ruhumun içindeki o kadim hicran,
Gurbet acısıyla beslendi yıllarca;
Seni duyunca sükûn bulacak.