Seni başka bir dile çevirdim ben
I
Seni sevmek kendime rastladığım ilk odaydı.
II
Kasımdı... Fiyordun üzerinden sökün eden grilik camlara yaslanıyordu. Ötleğenlerle birlikte göçtün. Oda yıkılmadı, mobilyalar yerli yerinde kaldı, bej keten perdeler aynı esintiyle kıpırdamayı sürdürdü. Ölüm eşyalara dokunmadı, anlamı söküp götürdü. Eksilen tek şey bütün bunların orada niçin durduğunu bilen kişiydi.
III
Sessizdi ölüm. Bu ülkenin insanı donduran sükûtu gibi. Gürültüsü sonradan sızıyor, kemiklerime yayılıyordu. Taziyeye gelenler, toprak kapanıp kilise salonunda içilen fındıklı kahvelerden sonra yasın da hitama erdiğini sanırcasına dağıldılar. Oysa acıyı dindirmekle yasa katlanmak arasındaki uçurumu bir ben biliyordum.
IV
Bir zamanlar seni çağırmaktı adını söylemek. Bugün bir fener yaktığım bu taşın başında aynı adı yineliyorum. Yerli yerinde duruyor adın ve çağrılan hiçbir yerde.
V
Unutmadım. Unutmak kabil olsaydı her mezar bahara keserdi. Seni başka bir dile çevirdim ben. İsmini anmadan bir tarlakuşunun göçünü, bahçede donmaya yüz tutmuş kasım ortancalarından çelenk yaparak kapıya asan annenin duruşunu, kış yaklaşırken evin önüne indirilen odunları baltalayan babanın susuşunu anlayabiliyorum. Bana kalansa, yokluğun üryanlığından ziyade içimde kurduğun yurt oldu.
VI
Ölüme öfkelenmeyi denedim. Öfke düzenli bir duygudur; insana bir yön, bir düşman, bir de duracak yer verir ya. Ama yoktu ölümün adresi, odunum baltam da yoktu, yumruğum havayı dövdü.
VII
Sabahleyin yine adın geçti içimden. Geldim... Bu sefer ellerim titremedi. Toprağına senden hatıra mataramdan su bırakıyor, huş ağacının gövdesinde alnımın hizasındaki bir çift gözü altı defa öpüyor ve yoluma yürüyorum. Sana olan borcum bitti, ruhumun kendimden alacağı var.
VIII
Bir ömre sığmıyor her sevda derler ya. Bazısı böyle yazılıyor, okunuyor ve nihayetinde susuluyor. Benim gibi iflah olmayanlarsa dönüp dönüp kendi cümlelerine sığınıyor. Hâlbuki önümde ayak basılmamış şehirler, kimsesizliğe aşina olmayan sabahlar var.
IX
Adresi bedenine verdiler, taşına adını kazıdılar. Ne var ki sen bu adreste oturmuyorsun. İşte bu yüzden göğe merdiven dayamayı bırakıyorum. Kalbimden geçtin, sana ayırdığım o mahrem yer hâlâ durmakta, ölüm dahi onu senden alamayacak. Şimdiyse o yerin çevresine yeni bir hayat kuruyorum; zira bu da seni sevmenin başka bir yolu.
X
Sürüyorum toprağı kendi ellerimle on bir güzün ardından. On bir kışın ardından bir kez daha kendime varıyorum. Arkamda kapalı bir kapı, önümdeyse bir mucize yok. Kutup gecesinden sonra güneşin ilk değdiği yerde adı konmamış bir mavi... Ona inanıyorum. Yalnızca ona.
XI
Ve bir ilkyaz sabahı kimseye haber vermeden pencereyi aralıyorum. Çiçekler benim için açıyor... Pervasızca.
/ yüRekTen
Künye · No. 365191
- Eser
- Seni başka bir dile çevirdim ben
- Şair
- Rukiye Taşkın
- Yayımlanma tarihi