Seni Bulma Umudumun Sokağı

kuytuluklar çürüdü

sönmüş volkanlar gibi gözlerim

çok görüyorum yalnızlığıma

geceyi bile...

başımı vurduğum taş

bilmez kendini

uyku karanlığa küstah

suyu içtiğimi sanırdım

alevden bir uzaklaşmayı

alırmışım meğer içime hep

seni unutmak adına

ne varsa...

öyle kızgınım ki şaşkınlığına

bana görünen yanının

görmeliydin yüreğime oturan kanı

yeryüzüne yayılan dağlar kadar

hasret ölçüsü oldun özlemlerime...

akşamın sarıya muhtaçlığından

öğrendim ağlamayı

kirli bir kekrelikte

her yanı liseli bir anı duvarı

henüz sisler çöreklenmemişti

seni bulma umudumun sokağına

ama sokağım bomboştu

ve bu sefer ben korkaktım

seni unuttum...