Seni Düşündüm İçerde

Eski yunan

filozoflarından

bir heykelim

aslında,

başım öne düşmüş

düşen başımı

elim tutarken

ben yine seni düşünüyorum...

Özgür bıraka bilirim düşüncelerimi

zaten suçum düşünmek,

hatırlamanı istemem

kara zindanlar arkasında

duran suretimi...

beni hep o ilk gün ki gibi hatırla

ben hatırlayamıyorum öyle kendimi...

Bir tutam

deniz kokusuna hasretim şuan,

gelemediğim şehrin...

seni hep orada düşünüyorum

çiçekli entarin ile

çamaşır asıyorsun terasta,

işte bu yüzden

korkmuyorum biraz da,

bir gün asılırsam

çamaşır niyetine

dar ağacında...

Bizim burda

güneşe asılamıyor

çamaşırlar,

senin bıraktığın

kareli gömlek

tertemiz asılı

yatağımın başında,

eğer bir gün karar çıkarsa

onu giyeceğim dar ağacında...

Seni düşünmeden ölürsem

demek boşuna yaşamışımdır

ama ben bu ihtimali

çok zayıf görüyorum,

sen olmasaydın

içerde zaman geçmezdi

ve ben ölümü bu kadar

tahmin edemezdim...