Seni Icimden Terk Ediyorum
binmedigim hic bir otobus
beklemedigim hic bir durak kalmadi bu senirde
beklemedigim hic bir durak kalmadi bu sehirde
gittikce azaliyor hayat
neyi erken yasadiysam
hep ona gec kaliyorum
sana göcüyorum her sonbahar
yollarin cikmiyor askima
unuttugun yagmurlarin adi saklimda
seni icimden terk adiyorum
susmaktan yoruldum
kuslar ve sarkilar,
bu sehri terk edeli
efkar demliyorum gözlerimde
yaslarimi,
yanagima varmadan öldürüyorum
tam sancagimdan yaraliyorum kendimi
alnini yüregine dayadigin güne bakip
seni icimden terk ediyorum
ne unutacak kadarnefret ettin
ne hatirlayacak kadar sevdin
yikik bir duvar kadar bile
pisman degilsin biliyorum
beni hep bulmamak icin aradin
yanildigimdin
yanginimdin
yangindin
sensizlige yenilmek
sana yenilmekten zor olsada
ardimda bir sürü "belki"ler birakarak
seni icimden terk ediyorum
simdi
icimde öldürecek bir ani bile bulamayan
iki yarim kaldik
tamamlayamadik bizi
elinden tutamadik yanllizligimin
saclarimida uzaklarina gömdün
icimin mavisi senin okyanusundandi
ah! geri veriyorum.
kilitleri hep yalnis kapilara vurdun
devrilmis vagonlara dönerken gözlerim
sana bensizligi terkediyorum
"yarime uzanmayan bütün dallar kirik"
demistin
ask icinde dogmussa nereye kacabilirdim
ne tuaf degil mi?
icimi acitanda sendin
acimi dindirecek olanda.
"ya öldür beni" dedim
ya da git benden.
ici bulanik bir sevdanin ucunda
seni kaybettim.
aldirmadin aldirmalarima
bir gecede yakip yarini
safaklara sattin ihanetini
küllerime basanlar utandi yaptigindan
iste soluk bir ömür son nefesi
benden
icimden
terkediyorum....