Seni Özledim

son demimsin kanayan yaramdaki acı saklayamadığım işkencesin kalbime

vurgunluğunda hasretliğinde en ölümsüzünden bir hayat kaynağımsın

nekadar geçmiş olsada yıllar üzerinden kaleme kağıda sığmayanınmsın

derinliklerinde kör kamçılanmış buhuya hasret kalmış camlarımda yazılmışlığımsın

köşe başlarında beklediğim azrailin can alıcılığında yıkandığım berraksın

yumuşacıktı oysaki mevsimler seninle vaar olmuşken her zerresinde

avuçlarımı açardım yürüdüğümüz yollara yağmur düşsün diye iç çekerdim

kabaran bir sevgiydin ben yaşlanmadan önce halada öylesin ya

girdabına tutunduğum masamda oturup sana yazdığım mektubu unutmuyorum asla

bilirsin sen varken ben hiç birşey yazmazdım

sana anlatırdım ne var ne yoksa içimde o an hemen sunardım

yokluğundan beri kaç karakter varsa kullandım kelimelerden ibaret olan

yetmedi kurulamaya içimdeki özlemin nemini

kapanırcasına her gün batımı bir sayfa gözlerimi çeviririm duvarlara

nefes almak neden zorlaşır ki böyle birden bire yok sa bendemi

yastığımın heryeri hala ıslak kurumamış belliki dünden kalan gecede

düğüm atılmışçasına boğazımdaki iliğe nefesimin titrediğini hissetmek

avuçlarımı yaslayarak duvarların o her gece alaylı bakışlarına ağlamak işte

değişemedi yüreğim sen gittiğinden beri mahzun böyle

fırtınaya dart olmuş gemi gibi alabora üzerine alabora oldum işte

hertaraf kapkaranlık ne gece lambaları bir ışık veriyor nede gözlerim görüyor

saksılardaki çiçekler okadar şikayetçiki benden yapma daha kaç can yakacan diye böyle

biliyorum yarınki sabahta kandıracak beni göstermeyecek güneş gözlerime

fabrikaya giden işçi kızlar yine beni bekleyecek bir başka günaydın dermişim meğer

bir şiir okutacaklar yine otobüs durağında geç kalacaklar yine işe

salkım salkım meyva verdi bu yüreğe senin kalbindeki kan pırtıları

dönülmez bir yol tutuldu aşka dair yeminli sevgililere

taze bahar lazım gül kokuları olmalı sarılan binlerce kalplerde

gönül koydum senden sonra anaya babaya eşe dosta kardeşe

kış soğuğu dudaklarımdan dökülen her bir hece

ellerim cebimde yürüdüğüm zamanlardaki saçlarımdan pabucuma düşen damla

gözlerimi kapatan sonbahar yağmurundaki o sert sert CANA CANIMA vuran darbe

ıslandığımız sahil o candan öte balıkçılar etrafta dolaşan oyun oynayan kediler

karşı şeritteki demirden salıncak boylu boyunca heryer bizimdi işte

kaç durakta durguğunu bile sayardım şu kalabalık minübüsün

sana gelmek için ne güzellikleri görürdüm aynı şekilde dönerdim işte

şimdi her geldiğimde sokağın bir kenarından bakıyorum o cama

perdesi hafiften bir kıpırdasa diye koşarım dimi sana deli gibi

bağıra çağıra işte döndü derim değilmi beklerim camının önünde

zile bile basmadan beklerim çünki bilirim izlersin beni

ayakta beklerken o heyecanımı görmek hoş ederdi seni

deli çocuk derdin değilmi seviyorum seni derdin değilmi kendince

bir süredir okadar çok giydimki o sevdiğin gömleği üzerime

sonra diğerini giydim bir süre hepsini severdin sen çünki

şimdi okadar çok eminimki gittiğine hiç birini giymiyorum

ey aşk sal buşehiri yak artık allahın seversen baştan başa

ama insanlara zarar verme sevenlere zarar verme

limana küsmüş kayıkların zamanı dolmuş hücrelerin

haznesi tükenen gaz lambası gibiyim kısık gözlerim güneşe karşı

vermeyin bana vermeyin bana vermeyin yeter artık

döktüğüm yüreğimin pamuksu dokunuşlarını yumuşasın kalbim

dökülüyor kır çiçekleri üzerime yavaş yavaş görüyorum

ruhum hssediyor geleceğim zaman bana göre çok yakın

hayat bu en fazlası eşit belki senin bir gününe

tenefüs saatindeyiz şuan sadece ders başlamadı

keyifler şimdilik gazoz simit ve poğaça yemekte

bir görsem tel tel saçlarını dokunsam ellerine gözlerinde kaybolsam

bıraktığın yerde gittiğin trenin kara dumanını bekliyorum ben

belki rayları eskidir rahat değildir koltuğu camlarından soğukta alıyordur

olsun isterse üstü tamamamen açık olsun beni sana getirsinde

sevgilerimle

HABİB GÖKTUNA