Seni Sevmek İçin Hiç Uğraşmamıştım Ben

Nasıl sevdin beni ?

ya da nasıl aşık oldun bana ?

Bilmediğim hâlde anlat, tarif et diyorsun ya bana..

Oysa tarifi imkansız gözlerin,

ellerin ve nefesin derken

seni sevmek için hiç

uğraşmamıştım ben..

Kendi kendini acı gözyaşlarıyla sulayan,

senli anların ışığıyla da zamanla büyüyen bir aşktı benimkisi.

Ve sevebileceğimi hiç

düşünmemiştim

bunca kalp kıran gidişlerin açtığı yaralardan sonra.

Meğer birkaç sağlam parça daha kalmış

kırık çıkık kalbimden geriye.

Oysa yaralarım ilk günkü gibi hâlâ taze,

iyileştiği de yok ama iltihap kapmamış ayrılıktan.

Umut dolu her bakışının ardından,

merhem olmuş tatlı şurup kokan gözlerin.

Gözbebeklerim şikayet etmeden severek içmiş her yudumunu.

Buruşturmadığım yüzümün anlamsız sırıtışlarını hiç farketmemişim.

Merhabalarla adım attığım senliğin yoluna

yolumda git dualarını farketmeden okuyarak ilerlemişim.

Tesadüf karşılaşmalar rengiyle boyamışım gözümü.

Oysa gözünün rengi,

gökbebeklerinin masumluğu,

kirpiklerinin uzunluğu derken

seni sevmek için hiç

uğraşmamıştım ben..

Her seferinde ellerim,

utangaç ceplerime sığınmış çaresizce.

Nefesim bir merhabayı titrek dudakların arasından söylebilmiş sessizce.

Bakamadığım yüzünün güzelliğini

gidişlerinde bakmaya

cürret edebildiğim sırtına uzanan,

iç çekişlerin ardından rüzgarla dağılan saçlarından anlamışım.

Ellerim toslayınca ellerine o anki

utangaç halimle kalp atış hızımı

duyma diye uzaklaşmışım birden yanından.

Sevdiğimi anlama, bilme diye

yalnızlığı örtmüşüm hep duygularımın üstüme.

Ama seninde sevdiğini öğrenince

vazgeçmişim vazgeçişlerimden.

Üşüdüğümü belli etmemeye çalışmışım birde soğuk kış

günlerinde

sıcak deyip çeketimi vereyim diye sormuşum ve hatta.

Hayır deyişlerinin ardından titremelerimi gülüşüne karıştırmışım.

Herhangi bir selamlaşma faslında

tokalaşmanın hazzını bile saklamışım avuçlarıma.

Bu yüzden ellerim, parmaklarım,

avuçlarım sen kokuyor..

Ellerin üşümesin diye

dokunmamışım soğuğa

elimi cebimden hiç çıkarmamışım.

Oysa ellerinin narinliği,

yumuşaklığı pamuk gibi,

ojelerinin hoş rengi derken

seni sevmek için hiç

uğraşmamıştım ben.

Sen ışığıyla olgunlaşan aşkın verdiği

seni seviyorum meyvelerini topluyorum ama şimdi.

Geçen zor zamanlardan, seninle

herhangi bir yerde denk gelmeye çalışmaktan

mesela yolumu yoluna

uzatmaktan

ayakkabı tıkırtılarını dinleyip uzaktan uzağa seni takip

etmekten

ve daha niceleriyle..

Yarınların umuduna sığınıp biz olalım diye uğraştığım kadar

dudaklarından çıkan kelimelerle

tatlı sesin, hayat veren nefesin,

her şeyin derken

seni sevmek için hiç

uğraşmamıştım ben..

Sevgilim, peki ya sen.. ?