Seni Yere Göğe Sığdıramam

seni yere göğe sığdıramam, göğsümdeki dururken

çay ısmarlar gibi koy sıcacık ellerini önüme, lütfen

yahut yüzüme gülümse, güneş de batar zaten birazdan

tramvay kalkar laleli'den, binip beraber geçeriz belki dünyadan

geçeriz Edip'ten, Cahit'ten, Turgut'tan, Süreya'dan

sonra çıkıp raydan, sen nereye istersen biz de gideriz oraya

elimizde kurumuş kasımpatılar olur, özenle saklanmış defter aralarından

hatıralardan, hatırlanamayanlara kadar ne varsa bir bir iyileşir

sen olunca,

senle olunca, iyileşir hatıralarım, hatıralanamayan yanlarım bir bir

seni temin ederim... kendimi tamir, yeter ki senle olunca.

gelmelisin, belki martılara simit atarız hem

içimize attığımız onca şey yerine, suda taş sektiririz belki

"benim ki daha çok gitti" diye kavga ederiz, sonra

kuma yazılar yazar, buluşuruz aynı yerde artık her pazar

özlemek iyidir, sonunda kavuşabilmeyi bilirken ama

iyi oluruz belki, gelmelisin.

elimde olsaydı ellerin, dünyayı avucumun içindeymiş gibi bilirdim

o vakit Sahra'da yağmur ormanları olurdu belki, Kongo'da beyaz bir kar örtüsü

gülerken yüzüne İspanyolca, koşarken özgürce Bağdat sokaklarında çocukça

ve yahut oturup New York'a karşı her gün batımı Meksika sınırında

Afrika hariç olurdu belki bu sefer, nerede konu açlıktan açılınca

neden olmasın?

ben seni Kürtçe sevip, Türkçe anlattım

elimde olsaydı dünyanın bütün elleri, ellerini tanırdım.

gelmelisin, henüz ölmeye vakit varken

öyle sevdim ki

seni yere göğe sığdıramam,

göğsümdeki sonsuzluk dururken...