Senin Adın Aşk İstanbul

İstanbul sana geldim

Bütün hüznümü geçmişin karanlık mahzenlerine gömerek

Üzerine bin asır kilit vurarak kederin

Şimdi ne sana, ne de kendime susuyorum

Dinle; şimdi ben konuşuyorum.

Sen savur saçlarını, çözülsün örgüsü gizemin

Bilirim tuzlu yağmur söyleyeceklerim kadın dudağına

Kaç kez geri döndüm, kırmızı can çekişen bir karanfil elimde

Sarsılarak boğazından

Ah İstanbul!Sen ki her aklıma geldiğinde

Damarlarımda kanım donuyor

Bazen küçük bir çocuğun şaşkın bakışlarında

Minyatür bir iskeleden denize salınıyor anlatamadığım düşlerim

Kefenleniyor kız kulesi

Ve susuyor ağustos böceklerinin sesi

Takılıyor bir balıkçının ağına suskunun ağrılı nöbetleri

İşte o zaman

Kasırgaya karışan hırçın bir dalga olup, dilime dolanan bütün engelleri

Kumdan kale gibi yıkıyorum

Fakat bunları sana söylemeye korkuyorum

Korkuyorum İstanbul

Ay güneşi kovalayıp

Gecenin mahrem karası yüzüme sürülünce

Aşk ve hatıralar geçiyor gözlerimden

Ve asi bir kız adımı çağırıyor

Işıltılı bir kentin gizlice kanayan yedi göbeğinden

Ve biliyorum

Kör bir şehirde iğne aramak benimkisi

İmge yakışmayan şiirlere abartılı tümceler yığmak

Parmak aralarımdan su gibi akan hayatı

Bir ucundan yakalamaya çalışmak

Aldanma gülüşüme İstanbul

Tarih kokan kaldırımlarını gözyaşımla yıkarken

Bir labirentin en çıkmaz sokağında

Boşluğa asılıyorum

Yoruyor yokuşların

Uzanmak istedikçe gökkubene

Avuçlarımda hâlâ inadı kırılmayan bir yemin

Ve iki yakaya ayrılan kalbim

Dinle İstanbul

Son vapura yetişmeye çalışan bir martının çığlıklarına yazdım sustuklarımı

Ve bunu nasıl istersen adled

İster aşk de

İstersen yazgı

Ben dilime kıstırdığım iki efsunlu kelimeyi yas/aklıyorum

Şimdi bağır dilediğince, seni dinliyorum!...