Senin Adın Hüzün Mü

Yıldızlarını düşürmüş gökyüzü gibi gözlerin

Avuçlarından okuyorum yüzünün yalnızlığını

Her öpüşümde

Dudağımda izi kalıyor hüznün

Güz çiğdemi kokuyorsun

Ne zaman esse kuzey rüzgarı

Gülümsemen susuz, bakışın tuzsuz

Kanatların acıyor çırpındıkça

Yaşamın en yalnız sanrılarıyla baş başa

Kim bilir arada ben düşüyorum camına

Ağlıyorsun

En acı yemek, çaresizlik biliyorum

Biliyorum çölde biten çiçeğin kaderidir hüzün

Yine de ben buna dayanamıyorum

Senin adın hüzün mü ki çocuğum

Kıpkızıl akşamlarda perdesini çekiyor umut

Işıksız kalıyorsun gecenin koynunda

Üşüyorsun belki de

Anlamıyor sığındığın kovuklar

Her sabah uyandığında

Rüyadan kalan gülümsemeni kefenliyor güneş

Balmumuna sarıyorsun acılarını

Anlatamıyorsun, anlamıyorlar

Bu rüzgarın suçu mu, güzün mü?

Bir ardıç kuşunun şakıması mı, hüzün mü?

Tarasan saçlarını

En güzel esvaplar içinde

Vurulsa sana bir ecenin yüreği

Bir dalganın göğsünü yumruklamasına

Denizaşırı yolculuklara sevdalı sen yine

Öpmek istiyorsun kurşunu alnının ortasından

Rüzgarı bağlamak yelken direğine geminin

Ve yaşamak istiyorsun dudağımda biliyorum

Senin adın hüzün mü ki çocuğum

Ben seni tükenen sözlerle sevemem

Bağbozumunda yaşmağını kundak yapan anne gibi

Baba gibi kasketinde dağ yemişi getiren

Ben seni şehrayin sokaklarında aşk toplayan

Kimsesizler gibi sevdim

Eğil gözlerindeki hüzünden öpeyim

Eğil umuda sarılan ellerini öpeyim

Sen kal sarnıcında kalbimin ömür boyu

Kal sol yanımın aydınlığında çocuğum