Seninle Fena Bir Ölmek Yarattım

konuşsan ömrüm uzayacak sussan şaşkın

yürek heybemde koyu turuncu bu velvele

sağırlaşıyorum kanıma dokunuyor gülce özlemlerim

seviyorum uzatma ölüşümü...git...bırak canımı

'seninle fena bir ölmek yarattım

olsun

yarattık ya bir şey'

neyinim

anlamsızlaşacak kadar bile anlamlı mı

evrenle aramızdaki farkı çözebilseydin keşke

sana evrensiz yakınlığımı

çocuk ellerimi buldum seni bulunca

tatlı bir eylül vakti

unutmuştum niçin yaşadığımı

misinama ortam hazırladı saçların

uçurtmama

ama göğüm değil sakin gezginliklerimde

ihtiyar bir yağmurun bulanıklaştırdığı

ağaçlar çisil çisilleşmemle afacanlaşırsa

senin hoşça kal tuzağındayım demektir

yol kenarı ürpermeleri yaşadın mı hiç

toprak kokulu ayrılık üşüşmelerini genzine

peyzajımda yapayalnız yürüyorum yararak kalabalığını

uslu ejderha görünümlü sustalı bir dizeyim ben

hiçleşerek ölemez hiçbir şair sabah yürüyüşlü

beni sen öldürebilirsin ancak okuyarak şiirlerimi

hadi çevir tüm sayfalarımı ve bitir beni

bir şair şiirleriyle sevebilir ancak kendi cehennemini

'sana bırakmam hiçbir yükünü gözlerimin sana baktığı andaki'

serkeşliğimi saklardım eskiden şimdi apaçık güpegündüz

anlaşılmamak olmalmalıydı bir kelime sihirbazının sonu

yeryerinden mi oynardı

durulur muydu ki terkettiğin kentteki sesler

sesimden arınınca sesin

pabuçlarım epeski gömleğim eprimiş ıslanmışım ağustoslarımla

'ne aşk eskir

ne ayrılık ne kent

yenilenir eskimiş sandıklarımız

şair vurulduğu zaman kendi gözleri tarafından

ama bu asla bir ihanet değildir

şaire rağmenliktir aşk

oyun ve kural dışı'