Seninle Konuşmak

Hadi şimdi biz seninle oturalım karşılıklı;

söyleyecek çok sözümüz olduğunu alenen belli eder,

bir iki de kenetlenme krizi geçiririz bakışlarımızdan yana.

Kalbin ritminin böylesine konuşması,

yani monotonluğa direnmek amacıyla,

belki sadece itiraf etmek için

sektelerden olma bir zincir yapması beklenebilir mi?

Bunu soralım hiç utanmamacasına.

Iraksak bir damak kuruluğunu bozma niyetiyle

yaklaşsa da bastırılması güç heyecanlarımız,

bizim neden hala ayrılık şerbetiyle demlendiğimizi

anlamaya çalışalım içten içe sitem ederek.

Herkes bahanesi bol sevmelere balıklama atlerken,

sebepsiz sevmelerin

ne kadar kuvvetli ve şiddetli olduğunu tartışır,

düşük bir olasılık olsa da belki bir sonuca varırız.

Hatta insanın sadece üzüntüden

ne hallere düşeceğini sorgular,

kendimizden örnekler veririz;

insanın mutlu ve huzurlu olarak

ve de bunları doğru zamanda,

doğru yerde, doğru kişiyle kullanınca

bilinen bütün dertlere çare olabilmesini hesaplarız.

Biz seninle iki iç savaşı sonlandırıp

dünyaya yeni bir savaş açarız.

Belki koca bir devri bile devirebilir,

bilinen bütün tanımlamaları değiştirip

adem ve havvadan beri rengi soluk aşka

yeni bir soluk getiririz.

Belki de bir cümle ararız, belki iki kelime yeter..

Tek kelimeye de sığınabiliriz,

hatta tek heceye kadar çıkarırız arayışlarımızı.

Ama sadece konuşmaya başlayarak bulabiliriz dermanımızı.