Şennü Kamer
Ne zaman görsem
Güneş Parlıyor, gün aydın
Gözlerim dalar uzaklara
Seni ararcasına...
Ve durmak bilmez o an
Gönlümün Şelalesi
Yorgun düştüğümde aramaktan
Tam sönecekken umutlarım
Bir anda belirirsin karşımda
Ama ben yaklaştıkça kaçar
Sonra kaybolur hayal perdesi
Geri kalan sadece beyaz Elbisesi
Gökyüzünde bulutlarla beraberken
Yerin yedi kat dibine girerin işte o an
Karanlık kuşatmıştır her yanı
Gönlümü kuşattığı gibi
Ve duyulmaz olmuştur
Ne bir ses ne bir Nefes
Bir dost elidir uzanan
Beni o karanlıktan kurtaran
Yardım edecek kadar yakın
Göremeyeceğim kadar uzak kalan
Ve bir sevdanın öyküsüdür
Bu satırlarda Anlatılan
İşte her günün öyküsü de başka
Günler toplanmış bir haftada
Bugünün öyküsünü dinlerken sen
Son saatleri yaşanır günün
Ve bir araya getirirsen dakikaları
Adını bulursun Yârin