Sensiz Uyandım

senden benden bahsediyordu sokaklar

ağlıyordu arkamızdan gökyüzü

seni sevdiğimi haykırırken

fısıldaşıyordu rüzgarlar

ve üzüntüden can veriyordu yere şiddetle

çarpan damlalar

güneş küsmüştü dünyaya

vakit sabaha karşıydı

yıldızlar çekilmişti temaşa

sabah oluyordu ama güneş yoktu

uzun zaman sonra

sensiz uyandım

deniz kıyısında yorgun yaşlanmış bir bankta

martılar firardaydı bu sabah

dalgalar yüreğimin sancısıyla artmakta

balıkçılar yoktu daha

ya geç kalmışlar yada erkenden kaçmışlar

sensiz uyandım bu sabah

işte böyle benim gibi

yalnız ve terk edilmiş

deniz kıyısında geçici konuklar tarafından

yıpratılmış

yaşlı bir bankta.

sensizim ama seni seveceğim

daima