Sensiz Yaşamaya Alışamadım

'Kimseler bizim kadar paylaşmadı...

Beni sensiz,

Seni bensiz bırakan,

yaşatan

Yokluğumuzu...'

Ve /Sonra..

Kavuşmaya görsün ellerimiz ellerimize..

Gözlerimizdeki o özlem dolu bakışlarımız

Karşılaşmaya görsün sevinçler içinde..

En çok da,

Dokunmaya görsün dudaklarımız dudaklarımıza..

Ah, o hasretliğimizi bitiren

O sımsıcak öpüşmelerimiz...

Nasıl da yanardık,

Nasıl da atardık kendimizi ateşlere

Yok gece saat üç olmuş..

Yok saat dördü geçmiş

Gelmişiz saat beşlere....

Hiç anlamazdık...

Doğrusu bu ya..

Hiç de umursamazdık.

Ve /Sonra..

O zaman biterdi yalnızlığımız.

Dinerdi bütün acılarımız..

Biterdi onca hüzünler..

Söndürürdü gözyaşlarımız

İçimizdeki alevi...

Apansız unuturduk yokluğumuzu...

Yeniden yaşardık çocukluğumuzu..

Ve /Sonra..

Kimselere yokluğunu anlatamadım

Hiç kimselerle paylaşamadım.

Kaç gün, kaç hafta..kaç ay..

Kaç yıl geçti aradan?

Sensiz olmak bana yakışmadı..

Sarhoş oldum çok gece.

Yine çok gece

Sokak sokak dolaştım Bornova'yı /İZMİR'i..

Sensiz olmanın binbir çeşidini denedim.

Binbir şekillerini yapıştırdım üzerime

Olmadı işte /olmadı !!!

Sensiz olmayı

Bir türlü kendime yakıştıramadım.

Ve /Şimdi...

En kötüsü,

En acısı da..

Sensiz yaşamaya hiç mi hiç, alışamadım...