Sensizliğin Bayramı

Boğuluyorum.
Kadraja girmeyen boğuk acılarım,
yalnızlığı adım başı devriye gibi dolaştırıyor içimde.
Bir daha böyle sevemem.
Bir adamı göğsümün en iç yerine sığdırıp
hezeyanlara teslim olamam.
Fikrimin bela ateşinde,
aynı güneşe bir daha duramam.
İnsan, tek başına sevdiğinde
her gün kendisinden ayrılıyor.
Önce yavaş yavaş,
sonra çarçabuk—
bir yudum mutluluğa hasret kalarak.
Ayrıldım.
Kendimden.
Kopuşların siciline,
bittiğim zamanki yüzümü bıraktım.
Maskem düştü.
Makyajım aktı.
Ve ben, o akıntının içinde kendime yabancı kaldım.
Rimelim akarken
kaderimin onsuz kapıları
kalbime çarptı.
Artık sevmeyeceğim.
Bir daha.
Sensiz zamanların da bayramı kutlu olsun.
Sen, hiçten müstesna.
Ben, kalbi kırık
ve camları kendine batan bir keş.
Her gün
ayrılıkları içiyorum.