Sensizliğin Bayramı

Boğuluyorum.

Kadraja girmeyen boğuk acılarım,

yalnızlığı adım başı devriye gibi dolaştırıyor içimde.

Bir daha böyle sevemem.

Bir adamı göğsümün en iç yerine sığdırıp

hezeyanlara teslim olamam.

Fikrimin bela ateşinde,

aynı güneşe bir daha duramam.

İnsan, tek başına sevdiğinde

her gün kendisinden ayrılıyor.

Önce yavaş yavaş,

sonra çarçabuk—

bir yudum mutluluğa hasret kalarak.

Ayrıldım.

Kendimden.

Kopuşların siciline,

bittiğim zamanki yüzümü bıraktım.

Maskem düştü.

Makyajım aktı.

Ve ben, o akıntının içinde kendime yabancı kaldım.

Rimelim akarken

kaderimin onsuz kapıları

kalbime çarptı.

Artık sevmeyeceğim.

Bir daha.

Sensiz zamanların da bayramı kutlu olsun.

Sen, hiçten müstesna.

Ben, kalbi kırık

ve camları kendine batan bir keş.

Her gün

ayrılıkları içiyorum.