Sensizliğin Bu Ilk Akşamında

sensizliğin bu ilk akşamında

dudağımda baldıran çiçeği büyüyor

kalbim kanadı kırık serçeler gibi üşüyor

sürükleniyor ayaklarım sensizlik ülkesine

ruhuma hasretin dev yükü düşüyor

sensizliğin bu ilk akşamında

bavulunu toplamış küskün bir yolcuyum

içinde sensizliğe ağlayan kırık dökük eşyalarım

öyle zor ki taşımak hatıralarımızı

parmaklarım kanıyor

sensizliğin bu ilk akşamında

bu koca yürek suskun adımlar atıyor

içimdeki camları kırıyor zehirden yağmurlar

bir elveda demeden gitmen var ya

gözlerime bir hançer gibi saplanıyor