Sensizliğin Tufanı

Nasıl başladığımı bile bilmediğim,

Ucu sana değecek olan yıkık bir şiirin izbe tümcelerinden yazıyorum sana

Karanlık,gecenin en toy saatlerini kırıp döken bir felaket

Sensizlik,saatleri dahi dize getiren bir sonsuzluk

Aklımın ipinin kainatın en ucube köşesinde olduğu

Güzelliğinin şiirleri çaresiz bıraktığı yanık bir gece..

Yıllar öncesini hatırlamak,sağnak bir sinema gibi boğuyor beni

Yağmur senin kokunu indiriyor

Duvarlarda asılı portren iffetini kaybetmiş bir melek sanki

Ve bu ironi beni şizofrenliğe doğru götüren bir tren gibi..

İsterdim ki elin yalnızca benim elime tekabül etsin

Dudakların bakireliğini benim göğsümde kaybetsin

İşte tamda o vakit

Şehre bir tufan gibi düşsün yağmurlar

Sırılsıklam aşık olduğumu kanıtlasın tanrı

Tam da o vakit dudakların kanasın sevdadan şehvetten değil !

Şimdi tüm bu alel acele betimlemelerin yanına ismini sıkıştırıp

Dünyanın sekizinci harikasını oluşturmak geçiyor içimden

Adını tamda boğazıma bir bıçak gibi saplamak

Kanadıkça sen gibi kokmak geçiyor içimden

Özlemenin anlamını yitirdiği bir kanama tadındaki şu saniyeleri

Seni hep sevdim diyerek felç etmek geçiyor

Yine zamanlayıp aklıma düşüyorsun,fikrimin en derin yerlerinde yüzünü görüyorum

Her gece olduğu gibi yine aklıma düşüyorsun

Sonra bir ateş,

Tam göğüs kafesime

Seni aramak geçiyor içimden

Arayıp,

'Umarım canın acımamıştır sevgilim' diyesim geliyor.