Sensizlik Eski Bir Urba

Gövdemin bitap koruluğunda üşümüş kuşlar

Toprak kör/sağır sözlerimin isyankâr ilencine

Yalnızlığın kemendine tutunuyor âma bir adam

Gönlümün hazin boşluğunda vakitsiz kışlar

Suyun karanlık gölgesinde derin bir boşluk

Anlamsız cümleler ekiyor bir kadın geceme

Yargıların seferinde sevdadan sürgün bir adam

Yüreğimin hecesinde umarsız bir sarhoşluk

Kanla yıkanan ırmakların sürgün yollarındayım

Kendi sesimin imlasında örse de bir kadın ağını

Dudağımın deminden çözülerek açılır gemiler

Suskumun haritasında yolarım anıların sabrını

Soysuz sevilerin yoksul yatağında yasak sarılışlar

Dilimizin kaygan tülbendinde soylu sevişmeler

Yitik mevsimler kovalıyoruz aşkın ırak şehirlerinde

Gönlümüzün hüzünlü limanında sevdalı melodiler

Adının mahrem surlarında vakit aşk, sensiz üşüyorum

Terk edilmiş bir uçurtmayım, yalnızlığıma süzülüyorum

Bir yaprak daha düşüyor dalından, hüzne tutunuyorum

Sensizlik eski bir urba, giydikçe aşkı sana sökülüyorum

Hikâyesi: Yaşamdaki en elim ağrı özlemdir ve öznesi yaşamaktır. Gönül ırmaklarındaki kulaçlarımız elemli bir travma gibi burkar yüreğimizi ve saklı duran sözcüklerimizin o uçsuz bucaksız gövdesinden hicaz bir türkü yayılır ve aşk kimliksiz bir bakışla gönlümüzde konaklar...