Sensizlik Rıhtımında

Hiç aklıma gelmezdi

sessizliğinin müdavim bir

eşkiya edasıyla

gecemi

keseceği.

hangı

işkencenin gölgesi

suskunluğun.

ve

incinen

hangi nefesin sesiydi

beni

içinden söken.

Yaktığın

ateşe köz olurken

küle

buladın beni.

ne

vakit ayrılık estirdi

aldığım

nefese ses olan rüzgarın.

ve

ne vakit

boğdun

dalgalarında bakışlarımı.

Dallarından

beni attın atalı

Varlığına

alıştığım yokluğuna sıkıştı.

güneş

gibi doğduğun masal diyarımda

sözlerin

batar

gözlerimin

kıyısına.

sensizlik

rıhtımında

önce

sözüm susuyor

ardından

sisli

kentin bulutu gibi

damlatıyor

seni yanağıma tek tek gözlerim.

genzimi

yakar

uzaklaşırken

kokusu sen olan bir çiçek

unutur

mu seni

sana

susayan koca kanatlı bu böcek.

zekeriya duman