Sensizlikle Ölemem

Yine sensizlik çöktü üzerime

Kalem beni eline al dedi

Ve yaz içindekileri sayfalara

İçinde kalmasın

Ben de onu dinledim

Sensiz rüzgar uğultularını işittim

Soğuktular, üşüdüm

Yalnızdılar, sıkıldım

Renksizdiler, sevemedim

Sensizlik bir tuhaf ediyor biliyorsun ya

İşte o tuhaflık bir yerlerimi ağrıtıyor

Ama işin tuhafı sen gelince

Ne bir ağrı ne bir başka şey

Sensizlik epey canımı sıkıyor

Parktaydım hani senle şu elele tutuşup

Kışın ortasında burunlarımız kıpkırmızı olana kadar

Banklarını çürüttüğümüz parkta

Başka sevgililer gördüm, imrendim

Eş olmuş kumrular gördüm, yem verdim

Simitçi çocuğu gördüm, simit yedim

Sensizlik bir tuhaf ediyor biliyorsun ya

İşte o tuhaflık kalbimi sızlatıyor

Ama işin tuhafı sen gelince

Ne bir sızı ne bir başka şey

Sensizlik beni bir garip ediyor

Ve yine içimden senle başlayan cümleler kurmak geçti

Sen geçtin

Seni yudum yudum içtim

Hiç doymadım, doyamam

Sensiz ne bir hazan ne başka bir mevsim

Benim en sevdiğim mevsim senli olan

Bazen ilkbahar

Yeni açan çiçekler de sen gibi kokarsa

Bazen yaz

Tabiat ana senden ilham almışsa

Bazen sonbahar

Yapraklar saçların gibi sararmışsa

Ve bazen de kış

Beni senden soğutamamışsa

Uzun lafın kısası

Ben sensizlikle doğdum

Sensizlikle ölemem