Sensizlikte, Senle Olmak Istememek

Seni saf bir sevgi ile sevmiştim! Şüphem yok

Sende saftın eminim sevgime layık olmuştun

Ama neden şimdi güzel gözükmüyorsun bana

Acaba neden sevgim saf gelmiyor artık bana

Ben bu kadar kişiliksiz miydim, ne çirkin yaptığım

Seni görmek bana korkunç geliyor, senden kaçıyorum

Bilmezsin sen bunu sen elinle bir kenara ittin çünkü

Ama dert değil senin neden sevmediğin beni

Neden bana bir şans bile tanımadığın

Ben kendimi yargılamaktayım senle yakıldıktan sonra...

Aslında ben hiç mi sevmemiştim seni, yoksa

Yoksa karşılıksız aşkım mı savunma oluşturmuştu

Kendimden utandıran bir terbiyesizlikle

Sebebi için yargılasam da kendimi şimdilerde

Kesin olan bir şey var, seni görmeye tahammül edemiyorum

Çirkin geliyor kaşın, gözün duruşun sözün

Boş geliyor bakışların ne mana kaldı ne de parlaklık

Sanırım çamur atıyorum şimdilerde,

Yahut gerçekleri şimdi şimdi fark ettim...

Sanıyorum ben kendi ruhumu yıktım

Yahut ruhuma ihanet ediyorum...

İhanetlerin özlüğünde de manasızca sebep arıyorum

Arıyorum gerçeksizliğin ve de yalnızlığın gölgesinde

Dert değil artık dönüp geriye bakmak tabi ki

Ama tabii olduğum ruh beni hapsediyor her seferinde

Senle olmamak isteyen bir sensizlikle...