Sepya
Şehir bölünmüş söz öbeklerine
Hani şimdi öznem nerede?
Ve ben henüz adını sormadım sokak lambasının
Sadece yolunda seviştim
Eşliğinde birkaç kahve içmiş yaprak serserisinin
Sarıydı rengi, alacasız
Ki üşüme mevsimi gelmişti sevgi kıran gecelerinde
Sepya!
Rüyalarımın favori rengi
Ten değil porselende ısınan parmaklarımı her kütletişimde
Sol köşeden bir sızı saplanıyordu senliğime
Ve ben henüz adını sormadım sokak lambasının
Sadece altına yattım
Senin camının hemen bitişiğinde
Naçizane sıfatım sokağın orospusu
Üşüyordu tenim, sarılmasız
Ki sensizlik gelmişti, bilmem kaç ay öncesinde
Sepya!
Rüyalarımın favori rengi
Akrebi yelkovana kim küstürdü bilmiyorum
Kavgayı ayırırken vurulan iki çocuk babası gibi
-ki artık hiç olamayacağım iki çocuk babası gibi-
Durduk yere hayatıma girdi cinayet faili
Ayrılık!
Ve ben henüz adını sormadım sokak lambasının
Sadece varlığında görüldüm geceleri
Senliğime sarıldığım saat başlarında
Kamufle edilmiş, yasakmış gibi
Oysa ruhum sadece sevgili
Ve sade
Sepya!
Sensizliğimin favori rengi.