Serendib'de Kalan Sevdâm

Binbir derdin, çilenin hükmünde olan aş'ın,

Evveli zehir imiş, âhirini bal eyle.

Baharımda gelmedin ağlarım yaşın yaşın,

Hazânda son mevsimde gel de hasbihâl eyle.

Bu gönül nalân olup kimleri sevmedi ki,

İlk sevdiğimdi benim, gamzesine kandığım.

Şehr-i yâr serâb olmuş, visâliyse nâfile,

Akşamım gurubunda gözler yorulur gider.

Serendib'de mi kaldı, neden gelmez kâfile,

Leb-i canânda rehin sözler vurulur gider.

Ateşinde yanarken bir kere görmedi ki,

İlk gözağrım deyip de hasretiyle yandığım.

Sinemi tennûr bilip katre katre attığın,

Kor ateşlerde kalan derûnumda yâresin.

Zincirini takıp da bezirgâna sattığın,

Keh-keşânlarda kalan beklediğim çâresin.

Ondördünde el oldu terk-i diyâr ederek,

Meğer sevmemiş beni, âh edip de andığım.

Neydi o güzel günler, ne tez tükenip bitti,

Hazân hüzünmüş meğer seni onda sevmiştim.

Izdırâblar içinde tarümâr edip gitti,

Dönüp baksaydın eğer yoluna can koymuştum.

Bekledim yıllar yılı belki gelir diyerek,

Zümrüd-ü anka imiş, Kaf dağında sandığım.