Sermayesiz Kalmış Bir Kalemin Lakırdısı

aydınlık yüzünde, çetrefilli bir cümlenin hecelerinde

sessiz bir güz lambası

boylu boyunca gece baykuşlarının özveri kokan soluğunda

yüzünü bekliyordu ayaz köpüğü adımlarım

ve kenarına iliştirilmiş bir sözcük kadar eksiliyordu yarım yarım

sanki, şiirlerin izahatı basitmiş gibi yılgın yılgın

kağıda sarılan

masum ve arsız köprülerinden gün be gün

dünya unutkanlığındayken bir ömürlüğüne

zaman el aman demeden

yanan çakıl taşlarının çarpık uykularında asma asma

parlak, aşk kokulu güllerini sarıyordu huzuruna

yaslıyordu en ışıltılı yıldız sırtını yarım aya

içten içe iç geçiriyordu derdinden yana yana

ve söyleniyordu kendiyle baş başa

hem de usulca

lakin bahar görünümlü bir kış, sinsi bir gülümsemeyle

gökyüzünün üzerine

hüznünü konduruyordu, yukarıdan aşağıya iner gibi

gazel tadında ikili

kaside tadında övgülü bir uçurtma

ipsiz ve

sizsiz

sanki çaresiz

bir kuşun kanatlarında

bu sefer de aşağıdan yukarıya çıkmaya çalışıyordu

ancak gece çöküntüsü onu yakalıyor

ve en zifiri anına hapsediyordu

ve sonsuza kadar, çocuk hayallerimdeki uçan renklerim

siyaha bulanıyordu

baştan başa gözlerimde yokluğu hissediliyordu

artık uçamıyordu

..

şair bitti demeden

şiir yazıldığı yerden bir kalemin hücmuna uğrayıp

kangren ediliyordu

ardından

ne lakırdılar ediliyordu

kendisi bilmiyordu

toprağa gömülü bir ruh gibi

sızısı kalıyordu yanına

artık ne şair yazıyordu

ne de harfler şiir olmak istiyordu

hepsi çizgiler üzerinde kalıyorlardı

yapayalnız

pervasız

hilaller konuyordu pencereye

perdesiz

içsiz

ve yine sizsiz...

21.02.12