Serüven

ceplerini elleriyle dolduran çocuk,

kendisiyle yürüyen, kendisiyle büyüyen

bünyesi yalnızlıkla çalışan çocuk,

nedir seni ayrıştıran durmaksızın? ne...

kuytusuna gece sıkıştıran çocuk,

yok bir parıltısı gözlerinden başka

hayata renksiz bakan saydam çocuk,

kaç tonda anlayış gösterebilirsin daha

yumrukları yüzüne konan çocuk,

ömrü hicrana mütemadiyen amade

zulasında hüsranını saklayan çocuk,

resimlerde mutluluğu bulanık çıkmış

hep arka planda plansızca yaşayan çocuk.

yani ben...

ve beni

hiç tanıştıramadığım sen

özetlersek

buydu bütün serüven;

kendimden kaçarken, biz seninle çarpıştık

aceleden fark etmedin beni, gittin

dikkatim o yöne dağıldı ve toplayamadım bir daha.