Serüvensiz Yaşlandı Kaygımız

Hep aynı dualara açarız korkak avuçlarımızı

Mavi kanatlı bir kelebektir üç günlük ömrümüz

Budala ve şaşkın düşlerin eğri tepelerindeki geçitte

Bütün ayrılıkları bulutlara sererek güneşi bekleriz.

Kırılmış sarı başaklara dönerek küskün yüreğimizi

Üzerimize çivilenen kapılara kocaman kilitler asarız

Bir avuç dünyanın çölünü sözcüklerimizle geçer

Yüzümüzdeki toprak yansımalarına yakarı sunarız.

Yalnızlığı inşa eden ömür işçileriyiz, mekânımız çok

Ne yaşamışsak, neyi söylemişsek hep aynıdır sözümüz

Ayrılıklara işlemişiz gönül mendilimizin kirli oyasını

Yürek bağlamamızda oynayacak yok hiçbir ezgimiz.

Mutluluk sularında hayalet bir kenttir hep aradığımız

Yıldız döşeriz ruhsatsız saraylara, sızılarla sıvayarak

Bir deniz geçer minicik ömrümüzden, mevsimler lal

Kendi duamıza sessiz ağlayarak tutsak öpüşler ararız.

Bitmiş çocukluğumuz, suskunlukla çürüdük, yıldızlar kara

İki gözümüz yumuk, sağımız solumuz sobe, ömürdür ebe

Kelepçeli bir yaşamak şarkısıdır dilimizdeki, hayalet kentte

Serüvensiz anlatmak dile ne zor gelir, yaşlandı kaygımız.

Şiirin Hikayesi

Çocukluğumuzun uçurtma iplerine yapışarak bir yağmur kokusunu doldururken içimize, biz ülküsüz resimler yapardık. 'Hayat' çığlığımız iken hep derin boşluklar bırakırız ardımızda. Sevdalarla barışık, aşklarla karışık yaşayıp giderken, duman yalnızlığımızın tavında serüvensiz yaşadığımız günlere boş kadehler kaldırırız.