Serzeniş

Yanık düşlerimin ortasında

Sesinden süzülen buğunun ardından kalan

Bir ahvale sürüklenen serzenişlerim ..

Ne oldu neredesiniz?

Siz ki en hoyrat zamanlarda

Yakıp yıktığınız cağlarımın

Kör bir sabaha uyandığı

Bir yok oluşun ortasındayım

Ahlar kar etmiyor bana .

Gündüzün sesi titrerken

Kaybolan anıların hatrına

Zamanı esir ettiği bir serzeniş ..

Yolum düşmezken gecenin fecirine

Şimdi tüm yollar sana çıkmakta

Sızlanırken ben yüreğimin sesinden

Dökmüş öfkesini bahara

Artık güze selam duruyor ..

Hayra açılmıyor ,kilidi kırık ömrüm

Her solukta iç çekiyor dünlerim

Yokluğunun pençesinde hapsolan ben

Yıllar geri gelmiyor, bunca acıyla demlenirken ..

Ve ben el sallıyorum tüm hayallere ..

Yoksunluğun böylesine kırgınım

Kırgınım uzaklaşan yollara

Mahkum ettiğin ellerim

Kanıyor her hatırada

Şimdi bir mum ışığında yazıyorum

Öfkesine yenilen kahrımı

Hasretin ... adı yok .