Serzeniş

Bir dünya vaad edemedim sana ki,

Uzun boylu, son model kadillak araba.

Bir dünya vaadedemedim sana ki,

Boğazda dayalı döşeli bir yalı,

Veya pembe panjurlu bir ev...

Ben derim; alışılmamış bir suratım

Hatırlatırım, bakır renkli dalgaların yalnızlığını

Ben ki, harman samanında, tozunda geçirmişim

çocukluğumu...

Anızlar batmış ayaklarıma ki, ağlayamamışım

Sonra çoban olmuşum güzelim...

Böğürtlenler yırtmış ayaklarımı

Çakır dikenleri dolmuş diz kapaklarıma

Kekik sürmüşüm merhem diye...

Losyon, esans, sprey bilemeyiz

Sabun ve ter kokar tenimiz

Yeşil incir balında pişmiş

Ağustos ayında çatlayan dudaklarımız....

Anlımız çentiktir, suratımız kırışık

Temmuz güneşi nakış nakış işlemiştir çehremizi

Ama bu güneş ki; sevgi doldurmuştur gönlümüzü

Lakin, sen bu sevgiye inanmadın gülüm güzelim

İnanamayacaksın da...

Biz kurabiye kek çukulata görmedik, yiyemedik

Çağlaların kürk yırtmasını bekledik, güneşli yağmurlarda

Uç vermesini bekledik ceviz kavlaklarının.

İşte böyle, gülüm goncam güzelim

Hırçın, fakat sevgi doluyuz.

Eğer sevebilirsen...

Eller, altın verir, ruj, allık sürer yüzüne

Ben, altın yerine gönlümü verdim.

Canımı da mı.........?

Ellerine oje yerine ceviz kınası yakardım,

Kekik çiçeklerinden ruj, etli dudaklarına,

Gelinciklerden allık şakaklarına...

Kır çiçeklerinin; morlusundan, sarılısından

Allısından taç örerdim dalgalı saçlarına.

Ah! Gelinliğini papatyalardan örebilseydim

Diye düşünmüştüm.

Sevmiştim be güzelim.

Seviyorum da...

Ama sen...

Yaşar CESUR

Çetrefil.