Sesine Uymayacak Şiirler

İçine çekiyor sesinin büyüsü

kaç cambaz duydukça aşka olan kinini

bırakıyor ellerini hayatla arasında ki ipten

efsunlu düşler kurduruyor gözlerin

duvar diplerinde büzüşmüş sarmaşıklara

görmemek yakalanmaktır hepten

bu mevsim kırlangıçların dönüş mevsimiydi

bazıları aldırmaz ama ben iyi bilirim

yaşamaktan alamadığım hevesler vardı çünkü

çünkü vakit bulamamıştım yaşamaktan yana

o yüzden bütün kapıları açıktı gökyüzünün

bütünüyle suçu miyopluğuna bağlamak niye

sevmek ölmekten kolaydır bir bakıma

ayrılırken sarılmak ne büyük aptallık Allah’ım

böyle kaç kırlangıç kanadını kırar sevdanın

uçmak yalnızca ayrıntı önemli olan ayakta durmak

giderken seslenmeseydin düşecekti gözden

Ankara’nın orta yerinde bir kavak ağacı ve ben

beklemeliydim ihtimaldir ki aşk beklemektir

beklemenin güzelliğine tutunmalıydım o an

iki damla yaş düşmeseydi eğer acıyla gözlerimden

göğsüme sıkışıp kalmış bütün kelimeleri bırakacaktım

sıktığım avuçlarımdan haksızlığın ve bahtsızlığın

çocuk aldatan sesiyle halime acıyan gözlerine inat

seslenmeseydin ardımdan öylece kalacaktı hüzün

kapı önünde bir başına boynu bükük

sesine uymayacak şiirler yazıyorsam şimdi

bil ki tanımadığım yabancı bir rüzgarın

hırsla dağıtıp gittiğindendir aşka uzattığım saçlarımı

unutma her şiir sahibinden önce yazıldığına intizar eder