Sesini Yitiren Harfler

***

Ve rüzgâr yine gelir

Kimsenin duymadığı bir alfabeyle

Geçer dalların arasından

Bir kuş konar omzuma, uçmaz

Sanki benden düşecek

Son umudu bekler gibi

Ve rüzgâr

Benden götürdüğü

Hiç bir şeyi geri getirmez

Ağaçlar her bahar

Yeniden yaprak açar ama

Ìnsan aynı yerinden bir daha yeşermez

Ben,..

Çoktan silinmiş bir kelimenin

Son harfiyim

Beni ne aynalar bilir

Ne de adımı taşıyan eski defterler

İçimde çatlamış bir Göğ’ün

Sessiz yankısı büyür

Bir avuç sessizlik avuçlarımda

Dokundukça çoğalır

Sanki susmak

Ìnsanın içinde açan

Görünmez bir orman olur

Bir çocuk

Çıplak ayaklarla geçer hatıralardan

Ardında zamanın bile silemediği

Ìnce bir ayak izi bırakır

Ben o izi takip ederek

Kendime dönmeye çalışırım

Gece karanlığıyla değil de

Eksik bıraktığı yıldızlarla

Ürkütür beni

Çünkü bazı boşluklar

Karanlıktan daha çukur

Daha derindir

Ben o günden sonra

Hiç bir taşa kazımadım adını

Çünkü taş da unutur

Su da

Hatta Gökyüzü bile

Bir gün başka mavilere göç eder

Yalnız içimde büyüttüğüm

O görünmez Ülke kalır

Kapısı olmayan

Haritası çizilmeyen

Hiç kimsenin ulaşamadığı

Ve her gece

Ay ışığı o görünmez Ülke’nin

Sokaklarına ince bir keder serer

Orada yarım kalmış vedalar

Kurumuş yapraklar gibi hışırdar

Yalnız zaman

Ceplerimden eksilmiş Saat’leri

Önüme bırakıp geçer

Oradan sızar

Adını koyamadığım bütün mevsimler

İki yalnızlık

Birbirini tanıdığı anda

Kelimeler gereksiz kalır

O görünmez Ülke’nin

En sessiz sokağında

En derin Nehir’ler ses çıkarmaz

Orada hiç söylenmemiş cümleler

Duvar diplerinde oturur

Zamanın sessizliğinde

Hiç dinmeyen bir sonbahar

Dolaşır dar sokaklarda

Ìnsan kırıldığı dalın gölgesinde yaşlanır

Orada ne Saat’ler çalışır

Ne takvimler eskir

Her şey bırakıldığı acının yaşında kalır

Bir pencere vardır

Artık hiç açılmaz

sevay