Sessiz Çığlık

Bir gece vakti düştün içime

Sessiz bir yağmur gibi

Kimse duymadı seni

Ben bile geç fark ettim içimde büyüdüğünü

Şimdi hangi sokağa çıksam

Biraz sen kokuyor şehir

Biraz gözlerin dolaşıyor kaldırımlarda

Biraz da eksikliğin çöküyor omzuma

İnsan en çok

Sarılmak isteyip sarılamadığı kişiyi özlermiş

Bunu öğrendim senden sonra

Ve her gece

Adını içimden usulca geçirirken

Bir yanım hâlâ seni bekliyor

Belki dönmezsin

Belki bir daha hiç karşılaşmayız

Ama bil

Bazı insanlar gider

Bazı insanlar ise kalır insanın içinde