Sessiz Ağlayacaksın...

/ Çocuk ellerine yılan soğuğu çöreklenir

Dilin çatallanır iki dudak arasına

Nefesini düğümleyip boğarsın içinde /

Bilinçsiz mırıltıların dağlara çevirir yüzünü

Hüzün gölgelenir görüntüsünde

Tedirgin korkusuyla bir ceylan seker pınarına

Can havlinin ırmağa saldığı kaderle keder

Suları yatağından kaldıracak kadar güçlü

Damlası yanaklarından süzülen tuzun ağırlığı kadar ölümcül

Sakın ağlama...

Güneşin çıplaklığını ellerinle giydirip

Kefen gibi sarıldın geceye

Hazırdım üstüme soğuk karanlığı çekmeye

Düşlerin vardı senin

Siyahın koynunda çırpınırken çaresiz

Yıldırımlar alkış tutsun diye bekledin

Oysa...

Kayalar bulutların buselerinde ıslandı

Aşka hazırlanan kadın gibiydi toprak

Ormanın dalları şarkını söyleyecekti rüzgârla

Çiçekler zırhını yırtan tomurcuklardan haykıracaktı neşeni

Gecesi genç bir kıza benzeyecekti

Ay yüzünü örten tülden sisleri çekip

Binlerce yıldızı çıkaracaktı karanlığın arkasından

Şimdi!

Acıyı alevlendiren bir büyü/yalnızlık

Loş düşecek bir şiirle yüzüne

Kaşların deprem sessizliğine gergin

Mimiklerin kırılır yüz/eyin/de

Kadehte bıraktığın dudak izi resim çizer tersine

Birde sağanaklar dolar gözlerine

Unutma!

Telkinlerin düşünce...