Sessiz Bir Ben...

Ben çıkmaz sokakların

Dar kaldırımlarında

Sevgiyi dilenen bir yetimdim

Bir dilenciydim görenlerin gözlerinde

Üzerimde yamalı bir pantolon

Ve yırtık ceplerinde sevinçlerimi taşıdığım eski bir ceket

Ayaklarım çıplaktı

Ve siyaha bulanmıştı

Elim

Yüzüm

Gözüm

Bazen çocukların neşesi

Bazen de umutsuzlukların misafiri oluyordum

Terk edilmiş

Pencerelerinde cam yerine hüzünlerin savrulduğu

Yıkık

Dökük

Viranelerde

Dalıyordum tüm sessiz uykulara

Aç oluyordum çoğu zaman

Ve bir çocuk şefkatinde arıyordum

Anne sıcaklığını

Koşuyordum

Bilmediğim

Adını duymadığım

Duyamamaktan sağır olduğum yalnızlıklara

Mir çekmişlerdi sanki gözlerime

Ve ben isteyerek görmüyordum baharın çiçeklerini

Yalnızdım

Açtım

Uykusuzdum

Yarı çıplak Koşuyordum

Koşuyordum

Kaçarak

Tüm yaşanmış gerçeklerin

Ardından...