Sessiz Bir İsyan Tutanağı

Dağlarda çoban ıslığı sustu

Vicdan vuruldu

Gözlerimizdeki gök dağlandı

Kulaklarımız da lál masallar

Avuçlarımızda kuruyan denizlerin tuzu

Dört yanımız kerpiç

Yakılan ağıtların aydınlatmadığı.

İsli gaz lambalarında fitilli bir kuşku

İnancı küfüre yenilen bir susku

Vaatkár yüzlere sırt dönen insanlar

Yazgılı kağıtlara küskünlüğünü sarmalayıp

Artık güneşe küskün yüreklerini

Tabutlarla bir gömüyorlardı.

Kimsenin unu ak değil

Kimsenin suyu berrak akmıyor

Kimse gözyaşından uzak durmuyor

Herşey bölünmez oldu artık

Beraberce ölüp öldürüyoruz.

Ahırların külünde doğmuyor

Benekli buzağılar

Çocuklar

Gelincik tarlalarında kelebek kovalamıyor

Şehirli delikanlılar

Beton duvara güvercin çiziyor

Tutsaklığına olan utancından.

Karıncaları eze eze vardık bu karanlığa

Dalları kıra kıra bu kuraklığa

Yıktığımız dağların kumudur şimdi

Bizi bize kör kılan

Bizi bize sağır yapan

Çobanın ıslığı duyulmaz

Yoncalara güneşin vurmadığı yerde.

Bir kara bulut gibi kapanıyor

Üstümüze öfke

Önde gidenlerin elinde bir meşale

Önde giden iblislerin, kansızların

Yüreğimize kibrit çakanların

Allah biliyor

Kin açmayacak bize cennetin yollarını.

Ağulu buharlarıyla tütüyor önümüzde cehennem

Çıkarcı ulemaya açık dört kapı

Yalanlarını yazdın

Yalanlarını okuttun

Aptalına aydınına

Bir de el bastın o kutsal kitaba

Namusun ve şerefin üstüne

Gök kapanıyor üstümüze.

Kerpiç duvarlar yıkılmıştı

Analar yüreklerini gömmüştü

Hafızaların enkazında

Yırtık battaniyeler

Sivri uçlu bıçak gibi batıyordu

İnsan kalan yanlarına

İnsanlık.

A benim suskun toprağım...

Bu zulme, bu vahşete yine çıtın çıkmayacak mı?

A benim suskun ozanım...

Bir sözün bu karanlığa ışık olmayacak mı?