Sessiz Çiğliklarin Mektubu 2

.....

ben.... hem martın ayazında

hem de eylülde düştüm

özgürlüğün 12'den vurulduğu bu yere.

son gecenin sihrinde eteklerinden inip,

pırıl pırıl güneşe son kez yüzümü dönüp

öyle veda etmiştim sana ve sevdiklerime..

kavğa...ve kahramanlık.... ve de en ucuzundan

kabadayılıklarla

bilirsin.. yoktur aram.

ama

inan güzelim,

anlatmakla bitecek türden değildir benim

milyon yıllık maceram..

şunu bil ki sevgilim

ben buraya girende

babasının belinden

ılık,

karanlık,

ak,

yumuşak bir yuvaya bomba gibi düşüpte

dokuz ay on gün sonra gün yüzüne çıkanlar,

büyüdü... çocuk oldu... ilkokulu bitirdi...

ben hala buradayım.

demir kapı,

taş direk,

taş duvarı görmekten,

gece bir yarılarda ışıkta uyumaktan,

gözlerim derinliği, uzaklığı yitirdi.

burada bütün renkler siyah-beyaz sevgilim,

bilmiyorum kaç mevsim kaç yaz geçti kim bilir

toprağını elimle oya oya işleyip bin özenle diktiğim

sarı çamın üstünden..

ya o ağır uykulu

kloroform kokulu

gölgesine uzanıp

şiirler okuduğum yaşlı ceviz ağacı duruyor mu yerinde.

şu anda yerinden kalk,

o ağaca bir bak,

göreceksin gökyüzünü sardığını dört koldan kocamış dallarının

ve hoyrat bir aşığın

sardığı gibi dişi sıcaklığını

ak

toprak anamıza saplandığını damarlarının.

işte gülüm

ben de aynı öyleyim,

dinimle, imanımla, vijdanımla, aklımla...

ve bütün benliğimle,

sarılıp yaprak yaprak

tutunmuşum diş tırnak

sana ve özgürlüğe..

güzelim...

yazmaktan usanmadım..

ama

yoruldu elim..

bir sonraki mektupta buluşmak dileğiyle

bu güzel söyleşiye

biraz ara verelim.

yoksa..... bitecek gibi değil

sana

ve yaşamaya

dayanılmaz hasretim..

.........

uydurulmuş gerekçelerle ağzı dili bağlanan tüm aydınlara selam olsun..