Sessiz Çiğliklarin Mektubu 3

.........

sevgilim,

bu gün elim,

yine sardı kalemi...

ak göğsüne tutunup kucaklar gibi seni.

bu gün yazacaklarım bir sevda öyküsüdür,

güz kınalı saçlarda gezinen ak ellerin,

yüreğimde beslenen gök gözlü güzellerin

yaslı ağıdı değil, coşkulu türküsüdür.

yüreği,

aklı,

fikri.... alabildiğine özgür,

ama kendisi tutsak bir mahkumun sesidir..

kim söylemiş bilmem ya, dillerde dolaşırmış

bazan ağıtlar yakıp bazan hüzünlendiğim,

hatta, hatta... bir ara,

düşlerine de düşmüş kahırlanıp öldüğüm..

bu...kocaman bir yalan. sakın ola inanma..

benimkisi bir sevda,

hava gibi,

su gibi,

toprak buğusu gibi

ölesi yaşamaya adadım günlerimi..

şiirlerin diliyle süsledim desen desen

al yeşile boyadım

güz güneşi kokulu, sarı sıcak uykulu

bayat hüzünlerimi..

şimdilik ne ölmeye

ne de hüzünlenmeye el vermiyor zamanım.

ama canım.. sen de biliyorsun ki

bir mahkumun her zaman

ensesindedir hüzün..

ve kalenin burcunda dikili bayrak gibi

burnumuzun ucunda asılı durur ölüm.

gün olur da duyarsan bayrağın düştüğünü

sakın ola ki yanma... öldüğüme inanma.

şunu bil ki ben yine dirilirim bir zaman,

hem şöyle böyle değil

eskisinden de güçlü, eskisinden de yaman.

aman güzelim aman,

öyle bir şey olursa yerde koyma sözümü,

ak toprak bir tepede yol üstü bir yerlere oysunlar mezarımı,

tam görsün gökyüzünü..

yazı mazı istemez başucumda..

hasretiyle öldüğüm bir karanfil koy yeter,

gelen geçen koklasın..

sen.. doğacak çocuğumun anası

hasların hası yarim,

bir başka söyleşide

buluşuruz umarım,

şimdilik bana izin,

kaşların çatılmasın,

asılmasın gülyüzün..