Sessiz Geceler
Kimse bilmese de sadece sen duymuş ol ...
Bu sessizlik benim mabedim !
Her zaman olduğu gibi , ay ışığının altına sakladım.
Nefes alamadığım zamanlarda yüreğimi akladım ...
Yasaklı gönülleri bir araya getiren tutkuda !
Elini bile tutmaktan imtina ettiğin saflıkta ,
bu sessizlikteydi...
Sen , sana yakışanı çekip kendine ayırdın...
Belki yanıldın ama hiç geri atmadın...
Üzerini örttüğün helalin de olabilirdi...
Haram olan nefiste de son bulabilirdi...
Neyse !
Her neyse !
Sensiz yaşadığım
en derin an kadar
sessiz bu lal kalan dünyam...
Zaman akıp giderken
geceyi ölüme
solumu zulme salan bakışların ...
bir gün tırnaklarını çekerse mabedimden...
Huzurlu bir uykuyu ,
kana kana içerim yeniden...
O gün ,
solumdan doğup aşk ile kapandığında gözlerin...
Kokuna sarılıp
huzur içinde seni içime gömeceğim...
o gün gelene kadar sessiz gecelerdeyim...