Sessiz İsyanım

../

Susturdum içimin sesini, kırdım kalemi

Üstü, başı sen kokan

Ve dizeleri seni söyleyen şiirlerim yok artık...

Mülteci bir yalnızlığın dizlerine başımı koyarken

Kimliksiz cümlelerin arasında

Bir elimde kalemim

Bir elimde yüreğim

Hep seni aradım

Hep seni yazdım...

Aklımın uçurtmasına asıldıkça

Yüreğim hep sana kaydı

Öfkesine yenilen çocuk gibi

Asılıp, durdum aramızdaki ibrişim ipe

Tam koptu derken yeniden düğümler attım

Belki çaresizlikten

Belki de yokluğunun, bir uçurum taşımasıydı içinde

Oysa;

Kıvrılan yollar kadardı

İç çektiren özlemlerim

Bazen içimde uzar giderdi gidilmemiş yollar

Bazen de yakınımda büyürdü

Sana çıkmayan her yol kanatırdı

Bir gülüşe sakladığım, kaçıncı hançerdi

Ah! Çektikçe içimi kesen?

Belki de

Cümlelerin devrik ve yerine oturmamasındandı eksik kalan

Ya da kendimi ifade edemeyişimdendi

Dilimin, içimi taşa tutması

Sana ve kendime suskunluğum

Özlemdi

Gelemeyişimdi

Gelmeyişindi

Bu yüzden cinnetimdi

Sessiz isyanım!...