Sessiz Kentlerin Tek Odalı Evleri

Küçük ve çatısızdır

Sessiz kentlerin tek odalı evleri.

Yalan gecelerde doğar güneşleri.

Bilmezler soğuğu-sıcağı, ay-yıldızlı semayı.

Üşümez ki elleri hiç!..

Devrildikçe toprağa, sallanan bedenleri

İnzivaya çekilir arşa çıkan ruhları.

Nefessiz kalır, kundaktaki haline döner

Düş gölgelerinde uykuya dalan yürekleri!..

Harabeye dönmüş duygular yaşanır

Ara sokaklarında bu küçük evlerin.

Eşitlenir zengin-yoksul, güzel-çirkin,

Tek renge boyanır saraylar, gecekondular, şatolar.

Dönüp bakmazlar geriye dökülürken günahları,

Karanlığın sesi çınlar kulaklarında yalnızca

Ve yalnızca ruha uzanan acımasız eller tutar ellerinden!

Ne molası, ne de yorgunluğu olur zamanın.

Toprağı giyinmiştir artık yarım kalan düşleri...

Hiç penceresi olmadı ki küçük evlerin,

Ne güneşi, ne de mehtabı gördü soluk yüzleri.

Kah yağmurla, kah gözyaşıyla sulandı

Göğüslerinde açan kır çiçekleri...

17 Ağustos 2009

Not:Her gün sabah akşam yakınından geçtiğim

mezarlığın düşündürdükleriydi şiirime konu...