Sessiz Mektuplar 2

Gece olunca kafes parmaklı kapının yerine kapalı bir gıcırtı geçer,yüreğimde

Gündüzleri gürültücü bir çıngırıakla kuşatılmış

İki eşit yol arasındaki ortak duvar

Son sözleri söyledi;Hoşçakal.

Kurumuş yüreklerden dökülen bir kaç tutam aşk medresesi satırları

Ekspresi kalkmış gözlerimin göz kamaştırıcı sonsuzluğuna

Ansızın dalacağı o yakın sabah

Hudut dışına çıkan kalbin idam sofrası.

Yirmiiki yaşında çıktığımız ilk aşk hikayesinin kahramanı

Sensizliğin inkarı..

Millet sokağındaki çeşmedeki akan su gibi

Leziz zannettiğimiz karmaşanın farkındalılık darbesiydi.

Çocukluğumun bataklık rüyalarındaki o aşktı bu.

Hayır,Hayır!!

Ben güzel hayatımı olduğu gibi seviyordum.

Denizi izlerken,ben bir aşk adamıydım diyordum

Böyle severken yüreğimdeki çocukluk gibi

Ben sessizce acı çekerken fedakarlık sayma bunu.

İki yol arasındaki ortak duvar

Son sözleriydi;Hoşçakal.

Daha sonra bir bayan daha öldü kalbimde!!

Onu bir gecede kaybettim.

Mahkumiyet kağıtlarının arasında satır aralarında..

Bu aşk'a lanet ettim

Hiç kabahatim olmayan bir aşkın son sayfasında..

Ve Hoşçakal.

Şimdi sadece ikimiz kaldık.

-Ben ve yalnızlığım.

Ankara'ya sessiz mektuplar.