Sessiz Saz

sazıydı ya

köşebaşlarına sinmiş her tıkırtı

ya da yansıması soysuz bir ışığın

umutlarımın kör noktalı sazıydı ya

konuşmaktan korkarım

bir senin sesini severim

hatta

düşlerimde tonlarını duymayı

yüreğim kireçlenmeden konuş

yetsin dalına zerdali

ve ufuklarına sahip çıksın çaresiz uzaklar

en uzun mutsuzluğu bitsin

bütün sessizliklerin

konuş

gökle yerin sevecenleştiği çizgide

durgun suya pike yapsın alıcı kuşlar

atom molekül ve doğa

değsin sesinin pembe rengine