Sessiz Saz

sazıydı ya
köşebaşlarına sinmiş her tıkırtı
ya da yansıması soysuz bir ışığın
umutlarımın kör noktalı sazıydı ya

konuşmaktan korkarım
bir senin sesini severim
hatta
düşlerimde tonlarını duymayı

yüreğim kireçlenmeden konuş
yetsin dalına zerdali
ve ufuklarına sahip çıksın çaresiz uzaklar
en uzun mutsuzluğu bitsin
bütün sessizliklerin

konuş
gökle yerin sevecenleştiği çizgide
durgun suya pike yapsın alıcı kuşlar
atom molekül ve doğa
değsin sesinin pembe rengine