Sessiz Sedasız

ömür biçtim daha yeni doğarken kendime

önce yaşamaktan vazgeçmek yok dedim

sonra yaşayamamaktan vazgeçmek

ömür uzadı ; ufuk çizgisi gibi dümdüzdü bugün hayat

göz gözü bu sefer görüyordu

karşımda sen vardın

elinde bir umut

kokunda bahar

ömrümde sukut

ses kesildi bak şimdi

üzerimde tufan estiriyordu

yıldızlar güneşti güneş yerindeydi

sessiz olunuyordu da SEDAsız olunmuyordu bu kesin

sonrasını düşünmeden anı yaşar gibiydim

meyve veren ağacı taşlarken koştum sana

bu hava bu toprak sanki ömrünü adamıştı sana,

ne faydasız ki sevmelerin artık sabrı yok

seda ; meleğim cennete girme isteğim

seni unutulmayacak bir şekilde seviyordum

çünkü unutursam ölürdüm...

unutursam ölümden değil de bir tanem

sensizliğin koynunda geceleri gündüzlere gömdüm

hadi sen gel yemeğinden şimdi

belkide beğenmicen bu şiiri

çünkü sana yazılacak duygu işte bu kadar zorlar beni

çünkü sana değil kelime sana bütün dünyayı versemde

denizde kum tanesi

kum tanesinden yapilmış kale gibi

küçük kalır aşkımın yanında

senin yanında küçülen bedenim gibi....