Sessizliğin Dalgıçları

koynunda sesimi buldum bir sabah

sözüm üryan

dı , üstelik yüzüm ateşten gazel

ellerin geçti üzerimden

bin yıl yağmurda gezer gibi

durdum,,,,

hayat şimdi başlamış gibi

yürüdüm

tutkunun rüzgârında

dalga dalga, deniz yorulana kadar

özümden dökülen buğday sarısı düşler

toplanıp, eğildiler önümde

Tanrının elemi yasaklaması için

iki dirhem, bir çekirdek ışığımı yaktım

gölgemi göle attım

gün görmüş toprak parçası oldu birden yüzün

ohh dedim uçmayı öğrenir gibi

altında güçlü hisler yatan

söz

söylenmese de

buluyor yolunu

aramızda yok engel

sus...