Sessizliğin İlahi Senfonisi

keşke mecnun gibi yansaydım kor çöllerde

tutunmadan kuyularda ışığın körlüğüne

gecenin çarşafları mistik örtü rüyalarıma

ıssızlık ihtişamlı, özlemim âlemin sahibine

ve sabırla yazsaydım adını çayın deminde

göz kapaklarına nur düşen bir derviş gibi

ağlasaydım izlerken o sonsuz açık parlayanı

kutsal kılsaydım sarhoşluğuma ilahî aşkını

uzak dursaydım insanlığın aciz kıyılarından

atsaydım kendimi dağların ve kırların bağrına

ruhum kır çiçeğine düşen taze şebnem olsaydı...

hayat verseydim leyla'nın sonsuz saf düşlerine

son bir kez yaslansam imanın kutsal ateşine

kavuşmak nasip olur muydu âlemin çatısında

bir tek leyla'yı sevseydim belki de tapsaydım

benzer miydi halim firavunun son anındaki ibadetine…