Sessizlik

Beden yorgun ruh hasta

Başımın yükünüyse çekmez olmuş boynum

Çok da kalın olmasa da bu yaşta

Geceyi bölen ses yok nedense

Bir kuytuda sanki

Sanki ıssız bir vadi içinde gece

Kalmış her nesnesi loş şehrin

Kara bir mateme girercesine

Bir yanından bozayım şu sinsi sessizliği

Yaşa başa bakmadan çocukça muzipliği

Ya ıslık ile tınlat

Ya su hortumuyla ıslat

Rastgele önüne her düşeni

Bir an unutup dünü sabahı geçen geceyi

Dalıp gitmeden durduğumdan ileri zamanın

Ve içindeki hüzünlü her hatıranın

Kedere ortak ararken hüznüne eş

Bir tek ortağı olmuş sessizce doğan güneş

Gah hüzünü gah kederi derken ruhum

Dar geliyor kalbime sarmalayan her uzvum

Ansam başka dert anmasam başka meret

Daral geldi gene bak,

Sen Allah'a ben geceye emanet...