Sevdalinka/sızım

Pehil nehri kenarında ve saçların kuzguni

hikayesi vardı adının isminden daha gizemli

nesnelere kelime ile dokunduğumda benim olurdu

adımı her andığında senin

yeşildi dumanı tütene

altından Pehil akardı

yosun tutardı

kızıl alevle

kilit

taşı

düşene kadar

kırık ezan sesi hatırlatır seni

kıyamı vardı köyünün

ışıltısı gözlerinizin

Pehil akardı her sabah

gün batana kadar

gözlerinde dokumadan bir ölüm

akıyor nehir kenarından şehrin

bayrağınız dalgasında gurur

ülkenin adı var

gülümseme yüzünde kırık

Sakarya mecrasına göçüyor

hayalinde Pehil